در حوالی صبح، قطره‏های لطیف باران، صورت خاک گرفته مدینه را شست و با آهنگی منظّم و رقصی موزون، دست‏های التماس زمین را نوازش کرد.
بارانی که با وزش ملایم نسیم همراه بود، طراوتی به کوچه‏های مدینه بخشید.
آسمان مدینه، زیباترین لباس خود را بر تن کرده بود و انعکاس آبی آسمان، در چشم هر عابری، امام محمد باقر علیه‏السلام را به اعماق دریای بی‏کران اعجاز و کرامت خداوند بُرد. ناگهان، لب‏هایش به هم خورد: «اَلْحَمْدُ لِلّه رَبِّ الْعالَمینَ».
قدسیان، فوج فوج، بر خانه امام محمد باقر علیه‏السلام فرود آمدند؛ با طبق طبق احسان و برکت که برای خاکیان، از افلاک به ارمغان آورده بودند.
انتظار به پایان رسید و جهان، به جمال ششمین ستاره امامت روشن شد. صدای صلوات و شادی، تمام خانه را پر کرد و با بوی یاس و یاسمن در هم آمیخت. تا کودک پلک گشود و در آغوش گرم امامت جای گرفت، بوی سیب، تا ملکوت پیچید و آسمان، از قدومش متبرّک شد.
آمد، تا همه دنیا، با آمدنش صبحی راستین را به تماشا بنشیند و تمام مکتب‏های تشنه هان، از علوم غیبی‏اش سیراب شوند.
آمد، تا از واژه واژه کلام آسمانی‏اش، تمام مذاهب رونق بگیرند.
خوشحالی از دیدگان ملائک می‏بارد. زمین یکپارچه غرق شادی است. روز میلاد صادق آل محمد صلی‏الله‏علیه‏و‏آله‏وسلم است.

ابراهیم قبله‏آرباطان




موضوع :
امام جعفرصادق(ع) ,